Zapoznaj się z naszymimateriałami na stronie

Ten zestaw czterech ćwiczeń pozwala dobrze zrozumieć różne sposoby sterowania maszyną, od zdalnego sterowania (całkowity brak autonomii maszyny) po uczenie się przez wzmocnienie (samodzielne uczenie się maszyny). Pokazujemy jednak, że niezależnie od poziomu to człowiek pozostaje panem maszyny, ponieważ tylko on może wyznaczyć jej cel.

Wyjaśnimy również jasno różnicę między tym, co dziś nazywamy „sztuczną inteligencją”, czyli systemami, w których maszyna się uczy (poziomy 3 i 4), a programowaniem deterministycznym (poziom 2).

Na slajdach pokazano poszczególne czynności za pomocą krótkich filmików, a do każdej z nich dołączono schemat podsumowujący.

Te 4 czynności to:

1. Sterowanie zdalne: użytkownik wczytuje konfigurację „sterowania zdalnego”, a następnie wybiera czynności, które ma wykonać robot. Zapoznaje się również z oprogramowaniem. Robot nie działa samodzielnie, ponieważ to człowiek w każdej chwili decyduje o jego działaniach.

2. Programowanie: użytkownik wczytuje konfigurację „zablokowany kontra ruch” i musi następnie określić zasady działania robota w zależności od tego, czy czujniki wykryją, że jest on zablokowany, czy nie (należy wybrać połączenia, które mają zostać utworzone w ramach mini sieci sztucznych neuronów). Użytkownik ustawia program, a następnie naciska przycisk „Autonomiczny”, aby go przetestować. Wyświetlacze „Nagroda” i „Poziom” pokazują wartości tym wyższe, im dalej robot porusza się bez blokowania się: zadanie to można przedstawić jako grę, w której należy zmaksymalizować poziom, jaki osiągnie robot (uwaga: „poziom” to średnia „nagród” uzyskanych w ciągu minuty; pojęcie nagrody pojawi się ponownie na poziomie 4 „uczenie się przez wzmocnienie”). Wykonując to zadanie, użytkownik„zaprogramował” robota: robot może następnie działać autonomicznie, ale w każdej chwili wykonując to, co zostało zaplanowane. Zadanie można powtórzyć z innymi konfiguracjami z kategorii „Edycja ręczna”, których poziom trudności stopniowo rośnie. Można również podkreślić, że aby robot był autonomiczny, musi posiadać czujniki.

3. Uczenie nadzorowane: użytkownicy wczytują konfigurację „wyścigu robotów” i uczą swoje roboty poruszania się po torze. Więcej szczegółów można znaleźć w sekcji „wyścig robotów ”. Główną różnicą w stosunku do poprzedniego poziomu „programowania” jest to, że użytkownik nie ustala już bezpośrednio reguł obliczeniowych do analizy danych z czujników; zamiast tego dostarcza jedynie przykłady, na podstawie których sztuczna inteligencja samodzielnie ustala („uczy się”) reguły, których ma używać.

4. Uczenie się przez wzmocnienie: użytkownicy wczytują konfigurację „uczenie nadzorowane – omijanie przeszkód” i po prostu naciskają przycisk „Autonomiczny”. Roboty zaczynają się uczyć, nie na podstawie przykładów dostarczonych przez człowieka, ale na podstawie własnych doświadczeń, które gromadzą, prowadząc własne „eksploracje”, czyli metodą prób i błędów. Ponownie pojawia się wyświetlacz nagrody ( oraz poziom, który oblicza średnią nagrodę): to właśnie tę nagrodę sztuczna inteligencja stara się zmaksymalizować; nagroda nie jest częścią sztucznej inteligencji, jest to program pomocniczy, który analizuje ruchy i blokady robota. Człowiek nie jest więc nieobecny w pętli, ponieważ to on zdecydował o sposobie nagradzania, aby móc wyszkolić sztuczną inteligencję do zachowania, które dla niej wybrał. Więcej szczegółów na temat tego poziomu w ćwiczeniu dotyczącym omijania przeszkód.

‍